Gabinet Bariatri

W Szpitalu pod Bukami od początku 2016 roku wykonujemy zabiegi bariatryczne i tym samym jesteśmy jedną z pierwszych placówek medycznych na Podbeskidziu, gdzie wykonuje się tego typu zabiegi. 

W gabinecie przyjmują
dr n. med.
Michał Dyaczyński
specjalista chirurgii ogólnej

BESKIDZKIE CENTRUM LAPAROSKOPOWE Z CENTRUM LECZENIA OTYŁOŚCI

Laparoskopowe leczenie:

  • przepukliny roztworu przełykowego
  • przepuklin brzusznych i pachwinowych
  • leczenie otyłości
  • wypadania odbytnicy
  • wycięcie pęcherzyka żółciowego
  • chirurgia jelita grubego
  • chirurgia wyrostka robaczkowego

INFORMATOR DLA PACJENTA

Leczenie operacyjne choroby refluksowej i przepukliny rozworu przełykowego (fundoplikacja sposobem Nissena).

Choroba refluksowa to patologiczne zarzucanie treści pokarmowej z żołądka do przełyku. Może doprowadzić do powstania zmian zapalnych, a w niektórych przypadkach nawet do rozwoju raka przełyku. Choroba refluksowa spowodowana jest najczęściej osłabieniem dolnego zwieracza przełyku (struktury zapobiegającej cofaniu się kwaśnej treści z żołądka). Może to być wywołane nieodpowiednią dietą (alkohol, kawa), paleniem tytoniu, przyjmowaniem niektórych leków lub otyłością. Jedną z przyczyn choroby refluksowej jest obecność przepukliny rozworu przełykowego, czyli nieprawidłowego przemieszczenia części lub całości żołądka do klatki piersiowej.

Do najczęstszych objawów choroby refluksowej zaliczamy: zgagę (piekący, zamostkowy ból), utrudnione lub bolesne przełykanie pokarmów, niesmak w ustach i nieprzyjemny zapach z ust. Niekiedy może występować przewlekły kaszel, astma lub zapalenie gardła. W przypadku przepukliny rozworu przełykowego dodatkowo mogą być obecne: ból w nadbrzuszu i dolnej części klatki piersiowej, czkawka oraz kołatanie serca.

Laparoskopowa fundoplikacja sposobem Nissena polega na wykonaniu kilku nacięć w ścianie brzucha w celu wprowadzenia laparoskopu (urządzenia posiadającego na końcu kamerę) i niewielkiej średnicy narzędzi, którymi posługuje się chirurg w czasie operacji. Aby umożliwić optymalny i bezpieczny dostęp do żołądka, niezbędne jest wtłoczenie do jamy brzusznej gazu (dwutlenku węgla). Następnie chirurg odprowadza istniejącą przepuklinę i wytwarza wokół przełyku mankiet ze zszytej przedniej i tylnej ściany żołądka. Mankiet ten ma na celu wzmocnienie i poprawę działania antyrefluksowego dolnego zwieracza przełyku. Dodatkowo wykonuje się stabilizację żołądka poniżej przepony, co zapobiega powstawaniu przepukliny rozworu przełykowego. Niewielkie nacięcia zaopatruje się szwami. Może się jednak zdarzyć, zwłaszcza u pacjentów, którzy w przeszłości przeszli operacje w obrębie jamy brzusznej, że zajdzie konieczność wykonania zabiegu z dostępu klasycznego z nacięciem powłok jamy brzusznej.

 

Leczenie operacyjne wypadania odbytnicy.

Wypadanie odbytnicy polega na przemieszczeniu się fragmentu jelita grubego (odbytnicy) przez kanał odbytu i odbyt. Wyróżnia się trzy główne postaci wypadania odbytnicy:

  • wypadanie całkowite (pełnościenne) – przemieszczenie wszystkich warstw ściany odbytnicy przez odbyt (błony śluzowej, mięśni),
  • wypadanie częściowe – przemieszczenie fragmentu błony śluzowej odbytnicy;
  • wypadanie wewnętrzne (ukryte, wgłobienie odbytniczo-odbytowe) – wgłobienie jednego odcinka jelita w drugi, któremu nie towarzyszy przemieszczenie odbytnicy poza odbyt.

Przyczyny wypadania odbytnicy nie zostały w pełni poznane.

Wśród przyczyn wypadania odbytnicy u dzieci wymienia się przewlekłe zaparcia i towarzyszący im zwiększony wysiłek w czasie defekacji. Dzieci cierpiące na mukowiscydozę również są bardziej podatne na wystąpienie choroby ze względu na przewlekły kaszel, który powoduje wzrost ciśnienia w jamie brzusznej.

Wypadanie śluzówki odbytnicy u dorosłych często związane jest z obecnością dużych żylaków odbytu (hemoroidów). U osób starszych (głównie u starszych kobiet, które stanowią największą grupę pacjentów cierpiących z powodu wypadania odbytnicy) czynnikiem sprzyjającym wystąpieniu choroby może być znaczna utrata masy ciała, co w połączeniu z osłabieniem mięśni miednicy i okolicy odbytu, powoduje zmniejszenie podparcia dla odbytnicy. U niektórych pacjentek obecność objawów może być związana z przebytym niegdyś urazem okołoporodowym.

Za główne przyczyny wypadania odbytnicy u osób młodych uznaje się przewlekłe zaparcia oraz wysiłkowe oddawanie stolca. Wystąpieniu wypadania odbytnicy sprzyjają również takie stany jak urazy oraz guzy kręgosłupa i rdzenia kręgowego, zaburzenia psychiatryczne, stwardnienie rozsiane (SM).

W początkowej fazie choroby wypadanie odbytnicy towarzyszy defekacji. W miarę postępu dolegliwości, objawy nasilają się i mogą towarzyszyć sytuacjom przebiegającym ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrz jamy brzusznej, takim jak kichanie, kaszel, parcie na stolec. W przypadku braku odpowiedniego leczenia choroby, wypadanie odbytnicy może następować spontanicznie, bez uchwytnej przyczyny.

Choroba może objawiać się:

  • krwawieniem, które spowodowane jest uszkodzeniami wynicowującej się błony śluzowej odbytnicy,
  • wydalaniem zwiększonych ilości śluzu,
  • zaparciami,
  • nietrzymaniem moczu i stolca.

Pacjent może odczuwać dolegliwości bólowe, a także częstsze niż zwykle parcia na stolec. Nierzadkim objawem jest uczycie niepełnego wypróżnienia.

Diagnostyka wypadania odbytnicy

Podstawową metodą diagnostyczną wypadania odbytu jest badanie przez odbyt (per rectum). W czasie badania stwierdza się obniżone napięcie zwieracza odbytu, natomiast w czasie parcia na stolec obserwuje się wypadanie odbytnicy. Badanie rektoskopowe pozwala na ocenę ok. 20-centymetrowego odcinka jelita grubego za pomocą specjalnego wziernika. Rektoskopia wykonana u pacjenta cierpiącego z powodu wypadania odbytnicy może uwidocznić miejsce wgłobienia, obecność stanu zapalnego lub uszkodzenia błony śluzowej. U pacjentów dorosłych kwalifikowanych do operacyjnego leczenia wypadania odbytnicy wykonywana jest kolonoskopia (badanie endoskopowe jelita grubego) w celu dokładnej oceny całego jelita grubego. W niektórych przypadkach wskazane jest wykonanie tzw. testu Hintona, który pozwala na ocenę szybkości pasażu jelitowego. Polega on na doustnym podawaniu przez kilka dni specjalnych znaczników, które następnie uwidaczniane są w badaniu radiologicznym.

Różnicowanie wypadania odbytnicy

Objawy podobne do tych obserwowanych na skutek wypadania odbytnicy, mogą być w istocie innymi jednostkami chorobowymi. Wypadanie odbytnicy różnicowane jest z:

  • dużymi hemoroidami (żylakami odbytu),
  • guzem odbytnicy przemieszczającym się przez odbyt,
  • kłykcinami okolicy odbytu,
  • nieprawidłową morfologią okolicy krocza,
  • polipami odbytu.

Na postawie objawów klinicznych wypadanie odbytu powinno być również różnicowane w chorobami zapalnymi jelit.

 

Laparoskopowo wykonuje się rektopeksję przy użyciu siatki. Zalety tej metody to:

  • zmniejszenie bólu
  • skrócenie okresu hospitalizacji
  • mniejsze rany pooperacyjne
  • wcześniejszy powrót funkcji jelita grubego oraz szybszy powrót chorego do zdrowia

Rektopeksja jest to ufiksowanie odbytnicy, polegające na umocowaniu odbytnicy do okostnej powierzchni kości krzyżowej za pomocą pojedynczych szwów, a także niewchłanialnych siatek.

Nawroty po zabiegach rektopeksji wynoszą od 2 do 10%.